Persoonlijk record

Ze had er zelf nog niet bij stilgestaan – niemand eigenlijk – maar met haar overwinning tegen Ana Maria Lozano trad Delfine Persoon toe tot het exclusieve clubje van 50.

Eerder in Oostende

(Foto Francis Hendricks)

Persoon had al eerder als prof in Oostende gebokst. Een eerste keer in de zomer van 2013, toen het Gentse Boksgala op tournee ging en zijn tenten opsloeg in het Kursaal. Persoon, toen wereldtitelhoudster in het lichtgewicht (-61,2 kg) bij de WIBF — een kleinere maar originele wereldbond in het vrouwenboksen — had er weinig, of beter, geen moeite met de Bulgaarse journeywoman Galina Gyumliyska. Klaar nog voor het einde van de tweede ronde.

De tweede keer, op Wapenstilstand 2019, verliep moeilijker. Een frustrerende avond, want de Nigeriaanse Helen Joseph hield er een wel erg aparte boksstijl op na. Ze was vooral gevaarlijk met haar laaghangend hoofd. Persoon hield er een gebroken neus en een gekwetste rechterkaak aan over, maar won afgetekend en unaniem op punten.

Het ging toen om de schimmige WBA Gold Belt in het superpluimgewicht (-59,9 kg). Geen echte wereldtitel, eerder een doorzichtige manier van de WBA om haar kas te spijzen. Haar échte wereldtitel, die van de WBC in het lichtgewicht, had Persoon vijf maanden eerder in de Madison Square Garden van New York moeten afstaan aan de Ierse superster Katie Taylor, die toen al in het bezit was van de WBA-, IBF- en WBO-wereldtitels. Diefstal was het, regelrechte diefstal. Ze hadden er de politie moeten bijhalen, maar dat deden de bobo's natuurlijk niet.

Die tweede keer Oostende vond plaats in de Versluys Dome, en daar stond ook de ring voor Persoons derde optreden in de Koningin der Badsteden. Alleen was de thuishaven van basketbalclub Filou Oostende intussen van naam veranderd: zeg dus niet langer Versluys, maar wel COREtec Dome — en let bij het schrijven op de spielerei met de hoofdletters. Sporttempels ontsnappen er dezer dagen niet aan. Alle oude, al dan niet vertrouwde namen moeten op de schop. Zelfs het Sportpaleis van Antwerpen wordt op 1 september AFAS Dome. Of hoe een iconisch gebouw van alleszeggend naar nietszeggend verglijdt. Maar deze zure oprisping even geheel terzijde.

Lozano

Tegenstandster voor haar derde optreden in de kuststad was de Venezolaanse Ana Maria Lozano (25-15-1, 20/3 KOs). Een veterane, maar met haar 39 toch nog steeds een jaar jonger dan Persoon. Ze reisde de wereld rond, bokste zeven keer om een wereldtitel — van bantam tot pluim — maar won er geen enkele. Een puncher tegen de mindere goden, maar zelf ook te stoppen. Een interessante keuze voor Persoons comeback.

Een terugkeer na de no contest tegen Alycia Baumgardner, eind september vorig jaar in Atlanta, een gevecht om alle belangrijke wereldtitels in het superpluimgewicht. Een onvrijwillige kopstoot in de vierde ronde trok een diepe snee boven Persoons rechteroog en maakte verder boksen onverantwoord. Maar vooral een terugkeer na maandenlange revalidatie, na een operatie aan haar rechterknie. De voorste kruisband afgescheurd, tijdens de voorbereiding op haar kamp tegen Baumgardner. Gebokst met een ingepakt rechterbeen. Dat liep niet helemaal lekker. Mede daardoor verloor ze in de eerste ronde na een linkse hoek van Baumgardner kort het evenwicht, streelde met beide handschoenen het canvas en werd geteld. Dat zou haar niet overkomen zijn met een gezonde knie.

Tegen Lozano was die knie inmiddels voldoende hersteld om meteen op jacht te gaan. Lozano gaf in de eerste ronde niet thuis. Ze probeerde Persoon te ontlopen, maar werd al in de tweede ronde ingehaald. Aan het eind van die herneming had ze duidelijk last van de opstoten naar het lichaam. En eens de benen weg, was er geen ontkomen meer aan een ontketende Persoon. Lozano liep averij op in ronde drie: bloedde uit een snee aan het rechteroog. Ringarts Oumar Altemirov inspecteerde de wonde tijdens de rust. Lozano mocht, moest verder. Beter werd het niet.

In ronde vier ging Lozano al te makkelijk neer op een duwtje, voor haar de enige manier om even onder de verstikkende druk van Persoon uit te komen. Moeizaam en met frisse tegenzin weer overeind, voor zover er nog sprake was van zin of lust. Het ging van kwaad naar erger. In de vijfde ronde ging Lozano zo laag op een bolletje hangen dat er geen boksen meer mogelijk was. Frustratie bij Persoon. Een slag in de nek, terecht bestraft door scheidsrechter Jean Houblon met een openbare waarschuwing. Maar ook Lozano verdiende een sanctie en die volgde een ronde later: een punt kwijt voor herhaald vasthouden en afklemmen. Waarna ze de fout maakte om haar wangedrag bij te sturen en het gevecht toch aan te gaan. Persoon zette haar klem in haar eigen blauwe hoek en loste niet meer tot Houblon, met nog zeven seconden te gaan in ronde zes, een einde maakte aan een kamp die er eigenlijk nooit een was.

Club van 50

Het had al eerder gekund, gemoeten zelfs, maar de vijftigste profzege voor Persoon was eindelijk een feit. Een uitzonderlijke prestatie, want van alle vrouwen die ooit bij de profs een wereldkroon van betekenis gedragen hebben of nog dragen, zijn er maar 5 (vijf) die 50 (vijftig) of meer zeges lieten optekenen.

Wachten op de Bom

Leuk, maar voor Persoon blijft het vooral wachten op de rematch met Baumgardner. The Bomb, zoals ze zichzelf met de nodige zin voor overdrijving noemt en laat noemen, heeft sinds haar no contest met Persoon al haar wereldtitels in het superpluimgewicht verdedigd tegen de Spaanse Jennifer Miranda. Dat gebeurde op 11 juli, op de undercard van Katie Taylor vs. Amanda Serrano III, in de iconische Madison Square Garden van New York, een sporttempel die Persoon maar al te goed kent en waar de wereld haar leerde kennen.

Dat Miranda, met een perfect maar flinterdun palmares van twaalf zeges uit evenveel kampen, de kans kreeg om voor al die wereldtitels te boksen, deed menig boksliefhebber de wenkbrauwen fronsen. Baumgardner won afgetekend op punten (98-92, 97-93, 98-92), maar de scorecards hadden weinig vandoen met wat zich daadwerkelijk in de ring had afgespeeld. Baumgardner had het immers niet onder de markt met Miranda. Ze viel voortdurend aan, maar liep meer dan haar lief was tegen de stopstoten van de Spaanse aan. Ze kreeg de Madrileense uit Cádiz ook nauwelijks vastgezet, want Miranda draaide telkens gepast weg. Slechts af en toe kon Baumgardner een lijf-aan-lijfgevecht forceren, maar meer dan wat gerommel leverde dat niet op. Gewonnen op punten dus, maar overtuigend was het allerminst. Baumgardner mag van geluk spreken dat ze die avond tegenover Miranda stond, en niet tegenover de Persoon van Oostende. Dat had ze zelf niet gered zonder hulp van de puntenrechters.

Op zich is het natuurlijk een goede zaak dat Baumgardner haar wereldtitels heeft behouden, zo blijft een herkansing mogelijk. Zelf verklaarde ze, in het interview onmiddellijk na haar kamp tegen Miranda, dat ze snel opnieuw de ring in wilde. Een naam van een tegenstander gaf ze niet. Hopelijk houdt de World Boxing Council (WBC) haar aan de verplichte rematch met Persoon. Dat is wel het minste wat deze alom gerespecteerde wereldboksbond kan doen voor een van zijn allergrootste kampioenes.