Eindelijk Jah BA

Vierde keer, goede keer voor Jah Boxing Academy. Na een vierde, een tweede en een derde plaats in de eindstand van de vorige edities gaat de club van Sanae Jah dit jaar met de Beker Brusselmans naar huis. Een andere academie, die uit Gent, hield de Vlaamse eer hoog met een mooie tweede plaats.

Jah BA was na de finales van het Vlaamse Nieuwelingentornooi al zo goed als zeker van de Beker, maar zette op de eerste dag van de Nationals de kroon op het werk met overwinningen van Ali Farid (U17 M54) en Abdourahim Sow (U17 M60).

Schitterend bokser, die Sow. Demonstreerde in zijn finale tegen Noyan Aydin zijn kunnen. Beweeglijk zonder te overdrijven, uitstekend zicht, scherp in de counter en een vat vol schijnbewegingen. Twee op twee voor Jah, dat bracht de club uit Brussel-Zuid op een totaal van 60 punten. Een lekker rond getal.

Stond de eindwinnaar vooraf al vast, dan was nog lang niet geweten wie runner-up zou worden. The Academy Ghent ging het laatste weekend in met een voorsprong van slechts twee punten op Emancipower – Team Dems.
Emancipower kwam eerst aan zet op de eerste finaledag met Anissa Derradji tegen Maxine Poirion in de finale bij de U17 W50. Poirion nam de beste start met korte, snelle combinaties, maar Derradji nam vanaf ronde twee het heft in handen en liet dat niet meer los. Toch was het Poirion die won met 5-0. Slechts één punt voor Emancipower, The Academy Ghent hield één punt over.

Op de slotdag hadden beide clubs elk nog één bokser in competitie. Weer ging Emanicipower eerst de ring in, dit keer met Nabil Jebbour in de finale bij de elite halfzwaar (Elite M80) tegen Brahim Laredj (AZ Boxing). Een bokser tegen een vechter. Jebbour gaf boksles in de eerste ronde, maar Laredj was hardleers en bleef komen. Jebbour oogde vermoeid in ronde twee, maar lukte meer treffers dan Laredj, die nog steeds van geen ophouden wist. Ook niet in de derde ronde, toen Jebbour zijn tweede adem leek gevonden te hebben en Laredj enkele wankele momenten bezorgde. Duidelijke winst voor Jebbour, denk je dan, maar niet op de puntenbriefjes van de juryleden. Daar haalde Laredj het verrassend met drie tegen twee. Alweer slechts één punt voor Emancipower. Daarmee kwamen ze op gelijke hoogte van The Academy, dat met nog één bokser in strijd al zeker was van de tweede plaats.

De ene bokser was superzwaargewicht Jered Kalondji (124,2kg). In zijn finale bij de elite (M+90) nam hij het op tegen Mohamed Njoumansie (BC Amay). Njoumansie was een stuk groter, maar deed niets met dat lengtevoordeel. Hij ging mee in het lijf-aan-lijf van Kalondji en daarin was de Gentenaar heer en meester. Snelle handen, een goed evenwicht tussen aanval en verdediging. Drie ronden voor Kalondji, een mooie afsluiter voor The Academy, maar weer oordeelde de jury anders. Die had Njoumansie met vier tegen een zien winnen. Slechts één punt voor de Gentenaars, maar net dat ene punt verzekerde hen van de tweede plaats.

High Five Boxing Lab, de leider uit de beginweken van de competitie, kwam niet meer aan zet in de nationale finales en eindigde vierde met één punt voorsprong op BC Oostende dat in het slotweekend nog vier punten behaalde.

Op de zesde plaats vinden we Team Messaoudi terug dat met slechts drie boksers 34 punten totaliseerde. Evenveel als Unity Boxing Gym, de bekerwinnaar van vorig jaar, maar Unity had er een bokser meer voor nodig. Het winstpercentage van Team Messaoudi en Unity is 91.7%. Voor bekerwinnaar Jah BA is dat slechts 50%.

Keizer Quenum

Jah BA de beker, maar wie zou keizer worden? Wie zou op weg naar de eindzege in de Nationale Nieuwelingencompetitie het meeste overwinningen laten optekenen in zijn wedstrijdboekje? Steve Quenum (Elite M70 – Team Messaoudi) stond er het beste voor met zes overwinningen op zijn naam. In zijn spoor volgden Mohammad Mohammadi (Elite M65 – eerst Boxing Gym 2800, daarna BI Merksem) en Nabil Jebbour (Elite M80 – Emancipower) met elk vijf overwinningen.

Hoe het Jebbour verging, heeft u hierboven kunnen lezen. Had beter verdiend, maar verloor. Eerst aan de beurt echter, want de lichtste van de drie, was welter Mohammad Mohammadi. Hij kwam uit tegen de rechtsvoorstaande Rodrigue Loumou van MP-J Team uit Esneux. Een peerpartij. Mohammadi van de eerste tot de laatste gongslag onafgebroken in de aanval. De beuk erin. Loumou antwoordde met scherp, zodat Mohammadi af en toe een stapje terug moest doen, maar nooit voor lang. Telkens weer meteen terug in het offensief. Zijn sloopwerk loonde. Loumou kwam op het eind van de tweede ronde in de problemen en plooide in de derde en laatste ronde. Drie keer staande geteld. Scheidsrechter Roos Claeyssens had hem in bescherming kunnen, moeten nemen, maar liet hem uitboksen. Bleek dat er nog een puntenrechter Loumou als winnaar zag. Gelukkig hadden de vier anderen beter gekeken.

Onmiddellijk daarna was het de beurt aan lichtmidden Steve Quenum. De opdracht was simpel: winnen en de keizerskroon was binnen. De enige die dat nog kon verhinderen was Kenan Oksuz van BC Sauvinière. Oksuz deed er alles aan om dat te bewerkstelligen. Gave techniek, raak in de riposte. Maar aan de andere kant was er weer dat merkwaardige evenwicht tussen aanval en verdediging van Quenum. Het zicht en de precisie. Quenum won de eerste ronde, liet het tempo wat zakken in de tweede ronde, zodat Oksuz beter in de wedstrijd kwam, maar in de slotronde was Quenum weer heer en meester. Een overtuigende zege, ook al had één rechter het onbegrijpelijk andersom gezien. Zeven op zeven voor Quenum. Nooit eerder zette een Keizer der Nieuwelingen zo’n zegereeks neer.

Bedenkingen

Anderhalf uur na Quenum eindigde de grootste nieuwelingencompetitie ooit in ons land. Vijf weekends met de ene boksmarathon na de andere. Laat begonnen, na de ramadan, maar wel in het paasweekend. Niet langer over de klassieke nieuwelingenafstand van 3x2’, maar vanaf de U19 over 3x3’, zoals de seniores in het Olympische boksen. Zo kwam meer het accent te liggen op de uithouding en minder op de techniek. De vraag is ook hoe verantwoord het was om nieuwelingen in drie dagen tijd drie wedstrijden van telkens 3x3’ te laten boksen. Dat was de loodzware opdracht die verschillende novicen in het openingsweekend kregen voorgeschoteld. Moet het onmiddellijk zo zwaar? En is een 3x2’ in die omstandigheden niet veiliger? Internationaal is de norm onder impuls van World Boxing inderdaad 3x3’ geworden en België, of toch zeker de VBL, schoeit zich op die leest. Daar kunnen we begrip voor opbrengen, maar voorzichtigheid is geboden. World Boxing is niet altijd en overal het goede voorbeeld. Kijk maar naar de gewichtsklassen die het hanteert. Daar kan zelfs mathematisch worden aangetoond dat die opdeling minder veilig is dan voorheen. En veiligheid moet in de bokssport de eerste en voornaamste zorg blijven. Anders misschien nog boksen, maar geen bokssport.

Verder zagen we ook het onevenwicht tussen de Vlaamse Boksliga en de Ligue Francophone de Boxe. Een voorbeeld maakt alles duidelijk. Voor Steve Quenum (VBL) was zijn finale op het Nationaal Nieuwelingentornooi al zijn zevende kamp, terwijl zijn opponent Kenan Oksuz (LFB) slechts één keer had moeten boksen om zich te plaatsen voor de nationale eindstrijd. Is het dan niet beter om alle boksers van VBL en LFB meteen samen het bad in te gooien zoals dat in nationalere tijden het geval was? Het zou in elk geval een stuk eerlijker zijn.