Doek valt voor Jimmy

Droevig nieuws aan het eind van een verschroeiende zomer en het begin van een natte herfst: Jimmy Ramdane Gourad is niet meer. Kleurrijk figuur uit de Brusselse bokswereld, de cinema en het nachtleven. Allang geen bokser meer, maar altijd bokser gebleven.

Geboren in Berkane, Marokko op 14 april 1960, emigreert hij in de jaren ’70 met zijn familie naar België en belandt in de Matongewijk in Elsene. Het is daar dat hij in contact komt met de bokssport en zich aansluit bij Avia BC. Zijn eerste kamp levert hij op 7 maart 1981 in Vlezenbeek. Gourad wint op punten van Condello van Haine-Saint-Paul. Hij is beweeglijk en beschikt over een goede linker.

In totaal betwist Gourad 29 liefhebberskampen. Hij wint er 15, verliest er 8 en 6 eindigen onbeslist. Hoogtepunt is zijn internationale Belgische titel in het superwelter (-71kg), behaald op de nationale kampioenschappen van 1984. Internationaal, want toen werd er nog een aparte competitie georganiseerd voor boksers die wel aangesloten waren bij de KBBB, maar (nog) niet de Belgische nationaliteit bezaten. Gourad wint op punten van Feyzy (BC Blaton).

In zijn laatste amateurkamp verliest hij op punten (LP6²) van Gaston Cool van Olympic Vilvoorde. Gourad had al eerder verloren van de sterke en stevig stotende Cool, voor de limiet zelfs (LTKO3). Cool is voor Gourad het zwarte beest dat hem ook bij de profs het sportleven zal zuur maken.

Gourad tekent bij manager Philippe Fondu en begint zijn profcarrière op 12 januari 1985 in Sint-Joost-ten-Node met een zege tegen Louis Ruelens. Hij dwingt zijn tegenstrever in de derde ronde tot opgave (WRTD3). Drie weken later moet hij in Courcelles zijn eerste verliespartij toestaan. Hugues Bosser klopt hem in zes ronden op punten (LP6). Maar verder loopt het begin van zijn profcarrière zeker niet slecht. Onbeslist tegen Patrick Boon (D6). Twee keer winst tegen de Nederlander Jimmy Bartes (WP6) en ook gewonnen van René Deré (WP6), Diego Martines (WP6) en Salvatore Pisani (WP6).

Voldoende om op 16 november 1986 in Wolvertem tegen Gaston Cool om het kampioenschap van Brabant in het middengewicht te mogen boksen. Veel plezier beleeft Gourad niet aan zijn eerste titelkamp. Al in de eerste ronde wordt hij hard geraakt door een rechtse van de thuisbokser. In de tweede ronde gaat Gourad tegen het vilt na een rechts-linkse van de Cool. Hij komt nog overeind maar wordt hangend in de touwen uitgeteld.

Gourad bokst nog één keer voor een titel. Op 2 juli 1988 staat hij in Ronse in de ring tegenover Pascal Germijns met de vacante Belgische titel in het weltergewicht als inzet. Maar ook deze kans gaat verloren. Gourad gaat te veel in de fout en wordt uitgesloten in de zevende ronde.

Zijn laatste overwinning dateert van 2 december 1988. Een puntenzege tegen de Franse Roemeen Marcel Turcas in Combourg (WP6). Niet slecht, zeker niet als je weet dat Turcas in zijn vorige kamp gewonnen had van Frédéric Seillier (WTKO2), de latere Europese kampioen en challenger voor grote wereldtitels in het supermiddengewicht. Daarna volgen voor Gourad nog twintig nederlagen op een rij, tien voor de limiet. Het harde lot van de broodbokser. Vele kampioenen van dichtbij in de ogen gekeken: Mourad Louati (NED - EBU Superwelter, LP6, LP6), Vincenzo Nardiello (ITA – EBU, WBC Supermidden, LP6), Laurent Boudouani (FRA – EBU, WBC Superwelter, LKO4), Frank Nicotra (FRA – EBU Supermidden, LTKO2) en Hacine Cherifi (FRA – EBU, WBC Midden, LTKO8).

Begin jaren ’90 hangt Jimmy Gourad de handschoenen aan de haak om ze er dan weer af te halen en terug aan te hangen en weer af te halen. Als een sputterende motor. Een licht dat aan en uit knippert. Tot zijn allerlaatste kamp op 29 november 1997 in Berck-sur-Mer tegen Antoine Santoro. Een verliespartij, verloren door knock-out in de tweede ronde. Alweer die verdomde tweede ronde. Zijn professionele teller blijft staan op elf overwinningen, 32 nederlagen en drie keer onbeslist. Eén keer gewonnen en veertien keer verloren voor de limiet.

Gourad had zijn kijk op de zaak. Raad die hij gaf aan Ismaïl Cool Abdoul: “Als je het niet maakt als kampioen, maak het dan als journeyman, maar zorg ervoor dat je er iets aan verdient, want we hebben sowieso voor een keiharde sport gekozen.”

Jimmy Gourad was meer dan boksen alleen. Hij was ook acteur, een man van de cinema op en achter het scherm. Overdag en ’s nachts. In verscheidene films gefigureerd, bijrolletjes gespeeld. Onder meer in Les carnets de monsieur Manatane met Benoît Poelvoorde in de hoofdrol.

Nu is het doek gevallen, heeft de laatste gongslag geluid.

We geven het laatste woord aan zijn vriend Bea Diallo, ex-bokser die als geen ander het verschil kent tussen het leven van een kampioen en dat van een journeyman. Een man die Jimmy heeft meegemaakt in goede en kwade dagen:

“Jimmy was een figuur zoals je die vandaag niet meer vindt.
Een bokser. Een echte. Zo iemand die zijn tas, zijn handschoenen en zijn moed bij elkaar raapte en overal ging boksen, tegen om het even wie. Hij vroeg niet wie er tegenover hem stond. Hij ging ervoor.
In de bokswereld kende iedereen Jimmy. Hij had overal tegen grote boksers gestaan, zonder ooit bang te zijn een uitdaging aan te gaan.
En dan was er die ongelooflijke stijl, die beroemde jab die nog langer leek te worden op het moment dat je dacht buiten bereik te zijn. Ze noemden hem “Jimmy l’Élastique”
Maar Jimmy was zoveel meer dan een bokser. Hij was een bekende figuur in Brussel en Elsene, een Belgische Marokkaan met een buitengewoon levensverhaal, een echte filmkop, een kleurrijk personage, grappig, innemend, soms onvoorspelbaar, maar met een enorm groot hart.
Jimmy heeft duizend levens geleid. Het boksen, de filmwereld, het Brusselse nachtleven. In de jaren tachtig stond Jimmy ook voor een bepaalde stijl, een bepaalde uitstraling, zijn grote Amerikaanse auto's. Wie die tijd heeft meegemaakt, weet waarover ik het heb. En ik heb het geluk gehad dat een deel van zijn leven het mijne heeft gekruist.”

De Vlaamse Boksliga wenst de familie en vrienden van Jimmy veel sterkte en troost in deze moeilijke tijden.