Oudste Belgische Olympiër is niet meer

Klinkt vreemd als u het zo leest, maar het is helaas niet anders. Op 21 oktober overleed in Velaine-sur-Sambre Fernand Bothy. Net geen honderd geworden. In 1948 nam bokser Bothy deel aan de Olympische Spelen in Londen.

Fernand Bothy werd op 23 maart 1926 geboren in het Naamse Tamines, nu een deelgemeente van Sambreville. Hij begon te boksen als amateur tijdens de Tweede Wereldoorlog bij Boxing Club Farciennes, de club opgericht door zijn vader. Snel en kundig, voldoende punch maar een te groot hart en helaas geen granieten kin. Bothy kwam uit in het zwaargewicht (+80kg), maar woog niet veel meer dan 80kg. Een nadeel dat hem gedurende heel zijn bokscarrière parten zou spelen.

Opmerkelijk is dat Bothy nooit goud haalde op de Belgische kampioenschappen bij de amateurs. Hij haalde zelfs nooit de finale.

In 1946 verloor hij in de eerste voorronde van het BK bij de zwaargewichten op punten van de latere kampioen Jules Julios Mestrez. Het jaar daarop was Brusselaar Jacques Mertens in de halve finales bij de zwaargewichten nipt de betere.

Ook in zijn Olympisch jaar 1948 veroverde hij de titel bij de zwaargewichten niet. Toen ging hij in zijn halve finale verrassend al in de eerste ronde knock-out tegen de Antwerpse outsider Vercauteren. De titel ging uiteindelijk naar Georges Rogiers uit Lokeren.

Toch was het Bothy en niet Rogiers die samen met halfzwaar Vital L’Host geselecteerd werd voor de Europese ploeg die op 13 april in het Chicago Stadium voor 20.000 toeschouwers de Verenigde Staten – eigenlijk een selectie boksers uit Chicago - partij gaf in de International Golden Gloves. L’Host verloor op punten van Buddy Turner en Bothy onderging hetzelfde lot tegen Clarence Henry. Bothy ging neer in ronde 1, 2 en 3 maar toonde veel moed en doorzettingsvermogen en haalde de finale gongslag.

Bothy plaatste zich in extremis voor de Spelen door op zondag, 18 juli in openlucht op het Sint-Baafsplein in Gent in de finale van het Olympisch kwalificatietornooi Belgisch kampioen Georges Rogiers op punten te verslaan. Tegen zijn natuur in vermeed Bothy het gevecht op korte afstand met de sterkere Rogiers, domineerde hem met zijn uitstekende linker en snoepte hem het ticket naar Londen af.

Bothy ging niet alleen naar de Britse hoofstad. België trok in 1948 naar de Spelen in Londen met een volledige ploeg van acht boksers – er waren slechts acht gewichtsklassen en vrouwen moesten nog wachten tot Londen 2012: vlieg Alex Bollaert (-51kg), bantam Louis Calebout (-54kg), pluim Edgard Delannoit (-58kg), licht Jos Vissers (-62kg), welter Maurice Bombaert (-67kg), midden Auguste Cavignac (-73kg), halfzwaar Vital L’Host (-80kg) en zwaar Fernand Bothy (+80kg) dus.

Fernand Bothy (links) op de Olympische Spelen van Londen 1948 tijdens zijn kamp tegen de Amerikaan Jay Lambert. Met reflectie in het water van de Empire Pool.

Zeventien boksers namen deel aan het Olympisch tornooi in het zwaargewicht, dat werd afgewerkt boven het zwembad van de Empire Pool in Wembley. De enige twee die al in de eerste ronde de ring in moesten waren de Amerikaan Jay Lambert en de Braziliaan Vicente dos Santos. Lambert, geboren in Helper, Utah, won op punten en in de tweede ronde kwam hij uit tegen, jawel, onze landgenoot Fernand Bothy. Het beslissend moment van de kamp deed zich voor in ronde twee, toen Lambert uithaalde met een linkse hoek en volgde met een rechtse direct die vol doel trof. Bothy ging neer, kwam tijdig terug overeind en overleefde de ronde. Bothy kon begin ronde drie nog gelijke tred houden met Lambert, maar de Amerikaan trok het laken definitief naar zich toe met krachtige linkerjabs. Bothy hield er een bloedneus aan over. Lambert won op punten. In de kwartfinales verloor Lambert, die sukkelde met een gekneusde rib, op zijn beurt op punten van de Zuid-Afrikaan Johnny Arthur. Het goud ging uiteindelijk naar de Argentijn Rafael Iglesias. Iglesias won in de finale van de Zweed Gunnar Nilsson door knock-out in de tweede ronde.

Zoals u zelf kan lezen: niet meteen de grootste namen uit de Olympische boksgeschiedenis. Het had anders kunnen klinken, als ene Rocco Francis Marchegiano zich niet gekwetst had moeten terugtrekken uit de Amerikaanse Olympic tryouts. Marchegiano later beter bekend als Rocky Marciano, The Brockton Blockbuster, ongeslagen wereldkampioen zwaargewicht van 1952 tot 1956. Had op de Spelen zomaar de tegenstander van Bothy kunnen zijn.

Bothy net als Calebout, Delannoit en Bombaert eruit zonder winst. Bollaert, Cavignac en L’Host slaagden er wel in een kamp te winnen, maar daar bleef het ook voor hen bij. Grote uitblinker in Londen was lichtgewicht Jos Vissers, die vier keer op rij won alvorens in de finale te verliezen van de Zuid-Afrikaan Gerald Dreyer en met zilver terug naar Turnhout keerde.

Na de Spelen werd Bothy niet meteen prof. Op 18 december 1948 bokste hij zijn laatste amateurpartij. Verloren op punten van de tien kilogram zwaardere Luikenaar Jean Cols. Dat legde nog eens het oude zeer bij Bothy bloot: te zwaar voor halfzwaar, te licht voor zwaargewicht. Een echte cruiser.

Bothy debuteerde bij de profs op 14 mei 1949 voor eigen publiek in Tamines met een
puntenzege tegen Joseph Blampain, maar zijn carrière in de betaalde rangen eindigde nog datzelfde jaar. Na Blampain won hij van André Jacquet (WKO3) en Jean Louis (WRT5) maar liep op 29 september in het Coliseum in Gent tegen zijn eerste nederlaag aan. Verloren op punten van Georges Rogiers. De wraak van de Lokerenaar voor het misgelopen Olympisch ticket. Er volgde nog een overwinning tegen Louis Didier (WRT4), maar op 5 november verloor Bothy in Luxemburg van thuisbokser Jean Serres. Daarna verscheen hij niet meer in de ring. Hij ging aan de slag als verzekeringsagent, trouwde met Emilienne Paquet en werd vader. Zijn teller bij de profs bleef staan op vier overwinningen en twee nederlagen.

Een mooie, maar geen grootse carrière. Daarvoor ontbraken de gouden medailles en de klinkende titels. Maar op 18 maart 2023 kwam daar alsnog verandering in. Die dag veroverde Fernand Bothy een titel die geen enkele andere Belgische bokser voor hem ooit gedragen had: die van oudste Belgische Olympiër.

Op die bewuste 18de maart overleed ver van hier in Canada kunstschaatster Micheline Lannoy. Ze werd geboren in Brussel op 31 januari 1948 en won samen met schaatspartner Pierre Baugniet goud in het paarrijden op de Olympische Winterspelen van Sankt Moritz in dat legendarische sportjaar 1948. Toen zij overleed, nam Bothy de titel van oudste Belgische Olympiër van haar over. Hij bleef 948 dagen in het bezit van deze bijzondere titel.

Zijn opvolger is nu naar alle waarschijnlijkheid artistiek turnster Yvonne Van Bets. Zij werd geboren op 14 december 1928 in Mechelen en nam net als Bothy deel aan de Olympische Spelen van Londen 1948.