Afscheid van manager met gouden hart

Totaal onverwacht overleed eind juli manager, promotor en matchmaker Ezzeddine Laggoune (49), terwijl de Belgische bokswereld nog zo veel van hem verwachtte.

Het zijn natuurlijk de boksers die presteren, aan hun begeleiders om dat te faciliteren zonder het vaak wankele financiële evenwicht tussen beide partijen te verstoren. En dat is wat Ezzeddine deed, als promotor en manager, maar vooral als mens en vriend.

Emmanuel Demanet, voorzitter van de Vlaamse Boksliga, bezorgde ons een lijstje met de boksers die Ezzedine ooit onder contract had. Een lijstje dat zowel verleden, heden als toekomst bevatte.

Het begon allemaal met zijn jongere broer Bilal, die door Ezzeddine op alle mogelijke manieren en in alle vormen begeleid werd. Samen werden ze groot. Eerst was er in juni 2013, voor eigen volk, de Belgische titel in het lichtzwaar na afgetekende puntenwinst tegen Christophe Dufaux. Bilal zou die titel twee keer met succes verdedigen en gaf hem dan vrij. Ezzeddine droomde toen al van Europa voor zijn broer. En Europa kwam er. Met in december 2014 een tussenstop in Split, waar Bilal de titel van de Europese Unie won door unaniem op punten te winnen van de Kroatische titelverdediger Stjepan Vugdelija.
Ezzeddine investeerde zwaar en haalde in oktober 2015 samen met promotor Claude Vandenheede het gevecht om de vacante Europese titel in het lichtzwaargewicht naar Ronde XVI van het Gents Boksgala. Bilal sleepte tegen de Oekraïner Dmytro Kucher een onbeslist uit de brand, meer zat er die avond niet in. De titel bleef vacant. Kucher zou in zijn volgende kamp wel de Europese kroon in de wacht slepen door de gewezen wereldkampioen Enzo Maccarinelli al in de eerste ronde te stoppen. Meteen ook de laatste kamp van de Brit.
Ook Bilal kreeg een tweede Europese kans, maar pas eind oktober 2020, toen de covid-crisis nog woedde. Met amper vijf weken voorbereiding in de vuisten verloor hij in de Wembley Arena op punten van de Noord-Ier Tommy McCarthy. Hij had minstens een onbeslist verdiend en met een langere voorbereiding had er zeker meer ingezeten.
Een jaar later volgde nog een gevecht om de wereldtitel lichtzwaar bij de IBO, maar dat liep af op een sisser. Moeilijkheden om het gewicht te maken en gestopt in de derde ronde door de Engelsman Jack Massey.
We hebben het er wel eens met Ezzeddine over gehad en dan klonk geen bitterheid door, maar wel spijt dat zijn broer het die avond in Gent tegen een topper als Dmytro Kucher diende op te nemen en niet tegen een iets mindere god. Dan was Bilal Europees kampioen geworden en had alles anders kunnen lopen.

Met Femke Hermans liep het wel helemaal tot de wereldtop. Hermans werd eerst gemanaged door Alain Denon, onder wiens leiding ze de WBO-wereldtitel in het supermidden veroverde, maar ze kon ook toen al rekenen op de steun van Ezzeddine.
Zo was hij de promotor van haar gevecht om de vacante IBF-wereldtitel in het supermidden tegen de Zweedse Elin Cederroos in Pamel-Roosdaal. Verloren op punten, maar daarom niet getreurd. Kort voor corona de wereld op slot deed, werd Ezzeddine haar manager. Al snel, begin december 2020, volgde een eerste bekroning in de vorm van de Europese titel in het middengewicht. Geen publiek daar in het Fight Off Training Center in Waver, omdat covid het verbood, maar dat weerhield Hermans niet van makkelijke puntenwinst tegen de Russische Luiza Davydova.
Hoogtepunt in hun samenwerking was zonder twijfel de dubbele puntenwinst tegen Mary Spencer, bij haar thuis in Canada. Niet langer in het supermidden- of middengewicht, maar wel in het superwelter, de gewichtsklasse waarin Hermans het beste tot haar recht kwam. De eerste confrontatie met Spencer vond plaats in december 2022 in Shawinigan en leverde de IBO-wereldtitel op. Na de tweede zege tegen Spencer in oktober 2023 in Montreal kwam daar de IBF-kroon bij.
In november 2024 diende Hermans in Atlanta beide wereldtitels af te staan aan de Amerikaanse Oshae Jones. Ten onrechte, maar Ezzeddine bleef er rustig bij. Dat was nu eenmaal het risico van boksen in het verre buitenland. Er zouden nog kansen volgen …

De laatste die kampte met Ezzeddine als manager, was Meriton Karaxha. Op 28 juni verloor hij in het Circus van Lviv, in het door oorlog geteisterde Oekraïne, op punten van de nog ongeslagen Yaroslav Mykhalushko. Een gevecht om de WBC Francophone Title in het weltergewicht. Niet gewonnen, geen titel maar veel hart getoond in een echte fight. Onbewust een passend afscheid van zijn geliefde manager Ezzeddine, een mens met het hart op de juiste plaats.

De Vlaamse Boksliga wenst de familie en vrienden van Ezzeddine veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.