Boksen zonder Bob

Met de dood van Bob Logist verliest niet alleen de Belgische, maar ook de bokssport wereldwijd, een scheidsrechter, jurylid en vooral bestuurder van wereldformaat.

Aan ringboord of in de coulissen werd wel eens een flauw grapje gemaakt over de vele functies die hij bekleedde of bekleed had: Bob de Boksbobo. Voorzitter van de Koninklijke Belgische Boksbond, van de EBU en vicevoorzitter van de WBC. Dat waren vele petjes om dragen, maar Bob deed dat alles met een waardigheid en vaardigheid uit vervlogen tijden. Die waardigheid hoefde op zich niet te verbazen: hij was steward bij Sabena geweest en vijftien jaar lang diensthoofd van het vliegend cabinepersoneel. Een waarachtige gentleman en een verademing in het al te vaak en steeds ruwere boksmilieu.

In en aan de ring

Bob heette eigenlijk François en werd geboren in Tienen op 31 maart 1943, maar het was in Oostende dat begin jaren '70 zijn bokscarrière begon. Nooit zelf gebokst, maar altijd geïnteresseerd geweest. Door die interesse kwam hij op een meeting in de badstad terecht. Een meeting ingericht door Theo Van Haverbeke, de trainer-manager van. zwaargewichtkampioen Karel Sys. Bob zag een kamp waarin een scheidsrechter op leeftijd twee jonge boksertjes verrot liet staan. Hij sprak de ref er na afloop van de kamp over aan en die antwoordde hem simpelweg dat, als hij het beter kon, hij het maar zelf moest doen. Dat leek Bob wel iets nobels, jonge gasten in de ring tegen zichzelf beschermen. In 1973 werd hij lid van de Koninklijke Belgische Boksbond. Het was op een boksgala in Kalken dat hij voor het eerst zelf in de ring stapte. Na de liefhebberskampen volgden de beroepskampen in eigen land en in 1984 werd Bob aangesteld om Europese kampioenschappen van de EBU te leiden of te scoren. Zijn eerste Europees kampionschap in de ring kwam er op 30 november in Genève. Inzet was de vacante EBU-titel in het superwelter. Thuisbokser Enrico Scacchia redde het niet. De Franse puncher van wereldformaat Said Skouma zette hem neer in de zesde ronde en Bob telde hem uit.

Van Europa kwam de wereld en wel de wereld in de versie van de World Boxing Council.
Voor zijn eerste wereldtitelgevecht bij de WBC moest hij naar het andere eind van die wereld. Naar het Japanse Osaka. Daar, in het auditorium van de Kinki University verdedigde Hiroki Ioka, luid aangemoedigd door 30.000 uitzinnige fans, zijn wereldtitel in het toen nog splinternieuwe minimumweight (lichtvlieg) tegen de Thaise southpaw Napa Kiatwanchai. De partij eindigde na twaalf ronden op een onbeslist. Voor Bob een absoluut hoogtepunt in zijn carrière. Ioka en Kiatwanchai zouden het nog twee keer tegen elkaar opnemen. Twee keer winst voor Kiatwanchai, de laatste keer zelfs door TKO in de elfde ronde, maar toen met een andere scheidsrechter.
Bob wist maar al te goed wat er op het spel stond in de ring:

"Een scheidsrechter moet in een fractie van een seconde beslissen, vaak tegen de wensen van het publiek in. Maar je eerste plicht is altijd de gezondheid van de boksers."

Het zijn echter vooral de optredens van Bob als jurylid die tot de verbeelding van de ware boksliefhebber spreken. Het lijstje dat we distilleerden uit een hele waslijst gevechten leest als The Best of The 80's and 90's.

Zelf vond hij de kamp tussen Lewis en een tanende Tyson om de wereldtitels bij de WBC en IBF de grootste kamp die hij ooit mocht scoren. Dat hij Belg was, speelde in zijn voordeel:

"Wij Belgen zijn bescheiden mensen die daar allemaal niet veel kabaal over maken. Na de kamp keren we rustig terug naar ons dorp hier. Als Belg hebben we ook het voordeel dat wij buiten al die internationale en commerciële belangen liggen.''

Eens ter plekke in Memphis hield hij zich ver van de boksers:

"Ik spreek nooit met boksers. Als er ooit een foto van mij met een bokser opduikt, word ik nooit meer gevraagd om een wedstrijd met hem te doen.''

Tyson kreeg rammel van Lewis. Het maakte er het werk van Bob weliswaar makkelijker op, maar echt lekker voelde het niet aan:

"Alleen in de eerste ronde zag je nog wat Tyson kon, maar niet meer kan. Vanaf dan was het eenrichtingsboksen. Het doet pijn om te zien hoe iemand zo aan het eind van zijn carrière nog zo'n pak slaag krijgt. Want dat dit het einde is, is duidelijk. Niemand geeft wellicht nog geld om deze Tyson nog een titelkans te geven. Al moet ik toegeven dat hij duidelijk aan zijn public relations werkte. We voelden vooraf al dat het een propere kamp zou worden en nadien liet hij zich van zijn sportiefste kant zien. Nochtans zat de schrik er in. Niet alleen omdat de kamp zou kunnen escaleren met Tyson in de ring, maar ook omdat hier 20.000 mensen opeengepakt zaten. De stress - ook voor ons juryleden - was enorm."

Bestuurder

Stress was er ook in de bestuurskamers, maar van een andere, meer afstandelijke, indirecte soort. Bob kon die stress aan. Hij begon als secretaris en voorzitter van de afdeling Beide Vlaanderen en algemeen secretaris van de Koninklijke Belgische Boksbond. Een eerste gooi naar het nationale voorzitterschap deed Bob op 18 april 1993 in een vergaderzaal van de basiliek van Koekelberg, waar toen naar jaarlijkse gewoonte de algemene vergadering van de KBBB plaatsvond. Bob werd verkozen met 28 stemmen voor en 14 tegen, maar gaf een goeie twintig minuten later ontgoocheld alweer zijn ontslag. Bob had namelijk de statuten van de boksbond herzien en herschreven met het oog op een meer efficiënte werking en vooral een betere opleiding voor trainers en boksers. Kon niemand iets op tegen hebben, zou je denken, maar de herziene statuten werden weggestemd met 23 tegen 18 stemmen en één blanco. De coup van Koekelberg, noemde Bob dit betreurenswaardige voorval.
Na de dood van François Raes in 2005 werd Bob alsnog nationaal voorzitter. Het was onder zijn voorzitterschap dat op de algemene vergadering van 1 oktober 2006 met 41 stemmen voor en slecht één tegen beslist werd om de unitaire status op te geven en de Koninklijke Belgische Boksbond op te splitsen in drie liga's. Bob zelf kwam aan het hoofd te staan van de overkoepelende federatie die tot op heden verantwoordelijk is voor de organisatie van de nationale kampioenschappen en de internationale vertegenwoordiging. Voor Bob gold de federalisering van de KBBB als zijn belangrijkste verwezenlijking op Belgisch niveau.

Lang bleef hij evenwel geen federaal voorzitter. Toen de Spanjaard Ruben Martinez, voorzitter van de European Boxing Union, op 17 november 2006 onverwachts overleed aan de gevolgen van een hartaanval, werd Bob verkozen als president ad interim van de EBU. Hij haalde het nipt van de Zwitser Peter Stucki. In februari 2007 werd hij door de algemene vergadering van de EBU tot volwaardig president verkozen. Aanvankelijk was er één tegenkandidaat, de Spaanse vertegenwoordiger Antonio Martin Galan, maar die trok zich nog voor de stemming terug. Bob zou voorzitter blijven tot hij zich in 2022 niet meer verkiesbaar stelde. Waarna Peter Stucki uiteindelijk toch nog aan de beurt kwam om de EBU als voorzitter in goede banen te leiden. Net zoals Bob dat had gedaan. Bob werd binnen de EBU en ver erbuiten vooral geroemd voor zijn inzet voor de ontwikkeling en de promotie van de bokssport in Europa. Het was onder zijn wijze leiding dat de EBU een sterke bloei kende en haar reputatie verstevigde als een van de meest invloedrijke en gerespecteerde boksorganisaties ter wereld. Opkomend talent kreeg er alle kansen om zich te ontwikkelen, terwijl hij tegelijk de onwrikbare integriteit van de sport wist te bewaren in het bonte en verscheiden Europese continent.

Klinkt allemaal nogal hoogdravend en zijn tegenstanders zullen er wel anders over denken, maar wat onomstotelijk vaststaat, is dat de Belgische bokssport floreerde onder zijn voorzitterschap. Ons land genoot ten volle van de presidentsbonus die Bob met zich meebracht. Bij de vrouwen was lichtwelter Nathalie Toro er op 3 april 2004 in Visé tegen de Engelse Jane Couch wel in geslaagd als allereerste Belgische een Europese titel te veroveren, maar de mannen hadden geen Europees titelgevecht meer gewonnen sinds pluimgewicht Jean-Marc Renard op 16 november 1988 in Salerno brandhout maakte van Vincenzo Limatola. Daar kwam omzeggens onmiddellijk verandering in bij het aantreden van Bob.
Weltergewicht Sugar Jackson wachtte al geruime tijd op zijn meer dan verdiende Europese titelkans, maar die kwam er gevreesd als hij werd wegens zijn punch en dit tot grote wanhoop van zijn trainer/manager Renald De Vulder maar niet. Tot Bob aantrad en Jackson al op 25 februari 2007 in Elancourt zijn kans mocht gaan tegen Nordine Mouchi. Jackson was niet meteen bij de les, die moest trainer De Vulder nog even herhalen, maar in de achtste ronde legde hij Mouchi om voor de volle rekening. België had achttien jaar na Jean-Marc Renard weer een Europese titelhouder. Na hem veroverden onder het voorzitterschap van Bob nog vijf mannen en vijf vrouwen een Europese kroon, Francesco Patera zelfs twee keer. Een overzicht van hun veroveringen.

Ze kregen hun kans en ze grepen hun kans, die Belgen. Dat grijpen, dat was hun eigen verdienste, maar Bob speelde een rol van groot belang bij het creëren van die kans. Nu horen we sommigen luidop denken dat die Europese kronen door de wereldwijde titulaire inflatie serieus gedevalueerd zijn. Dat klopt, inderdaad, maar we kunnen alleen maar vaststellen dat er vandaag geen enkele Belg een volwaardige Europese gordel om de lendenen heeft.

Het hield voor Bob evenwel niet op bij Europa. Op het 46ste WBC-congres in het Chinese Chengdu werd hij verkozen tot een van de vicepresidenten onder het voorzitterschap van de Mexicaan José Sulaiman, die sinds 1975 aan het roer stond van de grootste wereldboksbond. Sulaiman stierf op 16 januari 2014. Een maand later werd zijn zoon Mauricio unaniem als zijn opvolger verkozen. De hoogste macht bleef dus in handen van de familie Sulaiman. Daar was geen voorbijkomen aan, ook voor Bob niet. Maar hij bleef een trouw WBC-dienaar. Logisch dan ook dat Mauricio, die nog steeds president is, bij het overlijden van Bob niets dan lof over had voor onze landgenoot:

"Een trouw lid van de WBC en een echte gentleman. Bob zal altijd herinnerd worden als een eerlijke, integere, loyale en geweldige man, toegewijd aan zijn werk, maar nog meer als een groot mens en een prachtige vriend die werkelijk een verschil maakte."

Laatste ronden

De laatste keer dat we Bob in de ring zagen, was op 6 oktober 2018 bij de 22ste aflevering van het Gentse Boksgala. Voor een bijzondere gelegenheid: de 70ste verjaardag van Freddy De Kerpel. Dat Freddy geen man is van koffie en gebak, dat hoeven we hier niet verder uit te leggen, dat is algemeen geweten. Freddy vierde zijn verjaardag met een semiprofessionele kamp tegen Ismaël Abdoul. Daar wilde Bob absoluut bij zijn als scheidsrechter:

"Freddy en ik zijn ongeveer samen in de bokswereld gerold. Hij als bokser, ik als stagiair-scheidsrechter. Hij werd al vlug een voorbeeld, zowel in als buiten de ring. Gentleman ook. We zijn vrienden. Na zijn succesvolle bokscarrière kwamen we mekaar nog regelmatig tegen. In een bokszaal hier of in het buitenland, want hij is overal bekend."

De kamp eindigde wegens ongelofelijke trainingsinzet, wegens moed en doorzettingsvermogen op een match-nul. Bob mocht dus na afloop de handen van beide kemphanen in de lucht steken.

Zijn allerlaatste officiële taak vervulde hij op 28 mei 2023 in Torhout als supervisor bij de kamp tussen Delfine Persoon en de Zuid-Koreaanse Bo Mi Re Shin om de WBC Silver Title in het superpluimgewicht. Persoon won op punten van de sterke Zuid-Koreaanse en behield haar titel.

Aan Persoon had Bob mooie herinneringen. Hij was immers supervisor bij vijf van haar succesvolle WBC-wereldtitelgevechten in het lichtgewicht en een week nadat ze op 20 april 2014 in Zwevezele de Argentijnse Erica Farias die wereldkroon afhandig had gemaakt, gingen ze samen naar Brussel waar Persoon op het Koninklijk Paleis de WBC-gordel uit handen van koning Filip in ontvangst mocht nemen. Onze vorst kreeg in ruil een wit paar gesigneerde handschoenen cadeau.

Wie ook veelvuldig in, aan of rond de ring te vinden was bij kampen van Delfine Persoon, was Daniel Van de Wiele. Hij fungeerde als scheids- en puntenrechter op de undercard van Persoon vs. Bo Mi Re Shin. Het was daar dat hij Bob voor het laatst zag. Ze kenden elkaar natuurlijk al jaren van de kleine Belgische boksscène, maar trokken ook samen met hun gemeenschappelijke vriend wijlen Roger Tilleman naar WBC-conventies overal ter wereld. Aan Daniel het laatste woord over Bob:

"Als scheidsrechter en jurylid kon Bob terugblikken op een prachtcarrière. Op zijn erelijst staan verscheidene topkampen voor eeuwig als in marmer gebeiteld. Daarna leidde hij met veel succes eerst de Belgische en later de Europese boksbond. Het verbaasde me dat hij in juni 2022 aftrad als voorzitter van de EBU en als vicevoorzitter van de WBC. En ook zijn dood kwam voor mij als een verrassing. Ik zal me Bob blijvend herinneren als een sterk leider met een grote kennis van onze zo geliefde sport."

De Vlaamse Boksliga biedt familie en vrienden van Bob haar oprechte deelneming aan en wenst hen veel sterkte in deze moeilijke tijd.